Zoals velen van jullie wel zullen weten heb ik een hartgrondige hekel aan Marco Borsato en zijn liedjes.  Al die nummers beginnen ook op dezelfde manier. Eerst hoor je één instrument spelen. Vaak is dat een piano of een viool ofzo. Vervolgens zet Marco zijn gevoelige stem op en begint ie zogenaamd weifelend te zingen, om vervolgens verder te gaan in lelijke kitscherige bombastisch geneuzel. Zijn teksten zijn dan zo quasi-literair, terwijl het nooit echt ergens op slaat. Je zult begrijpen dat het me een groot genoegen deed om hem te vermoorden. En Borsato, als je meeleest, beroep ik me alvast op de wet van meningsuiting. Zo!

This entry was posted on Monday, November 5th, 2007 at 20:33 and is filed under Nieuws. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. Both comments and pings are currently closed.